باران پشت شیشه است...

پس از سالها!

baranoshisheh — Thu, 08 Oct 2009 08:09:35 GMT

نزدیک میشوم... نزدیکتر... اما تو را نمیبینم.

دور میشوی... دورتر... و میروی، فقط میروی.

زرد میشوم... میریزم... سرد میشوم.

و دریای سرخ چشمهایم ناجوانمردانه به ساحل گونه هایم میکوبد... میکوبد... میکوبد.

و اکنون که خشکیدهست، قرنها از آمدنت میگذرد و به رفتنت رخت عزا پوشیدهام.

و آسمان سوگ رفتنت را از جاده به ارث میگیرد و رنگ میبازد.

راه مرا میخواند... و چه تاریک.

باید رفت... آیا فردایی هست...؟

آیا باز بهار به سینه بوران گرفتهات سر خواهد زد؟

آیا فردا تو هستی...؟ من هستم...؟ آسمان برای ستارهها آغوش میگشاید...؟

اگر مرا دیدی و شناختی، آیا سوی چشمهایم را برای یک بار هم که شده برمیگردانی تا ببینمت...؟

آیا... فقط آیا... آیا فردایی هست...؟

22/5/88

در کمال شرمندگی

baranoshisheh — Thu, 09 Jul 2009 16:05:55 GMT

سلام

از اینکه نمی تونم بهتون سر بزنم عذر می خوام.

یه مدتی هست که دائم این ور و اون ورم و نمی تونم به تارنمام سر بزنم.

سعی می کنم نامه هاتون رو بی جواب نذارم.

اگرچه زیادن کسایی که نامه های بقیه رو بی جواب می ذارن!

تا دیداری دوباره ... بدرود

گمنام

baranoshisheh — Thu, 07 May 2009 11:49:18 GMT

منم گمنام این دنیا که از بودن پریشانم

منم دلداده ی تنها که از عشقم پشیمانم

منم اینجا و تو آنجا و من اینجا بسی تنها

منم آن لاله پرپر که از دلها گریزانم

منم غمگین ز تنهایی و خونینم ز غمخواری

خدا با من چه میسازی که از بودن پشیمانم

من از بودن پشیمانم و در رفتن نمیمانم

نمیدانم که میمانم ولی دانم که ویرانم

منم ویران ز طوفان پری رویی که زود آمد

فقط آمد که تنها مانم و تنها بسوزانم

خدا یارت... و تو رفتی و من تنهاتر از تنها

خدا تنها تو بردارم و از ماندن نرنجانم

مردادماه ۸۶

صرف فعل رفت!

baranoshisheh — Wed, 29 Apr 2009 07:43:11 GMT

می زنم بر قلب خود مهری به اجبار

می زنم "من می روم بر چوبه ی دار"

با تو روزی شعر زیبا می سرودم

شعر باران، شعر فردا... شعر بیدار

با تو ای زیبای زیبا، موج دریا،

کم نمی گفتم غزل از عشق سرشار

خاطراتم را چرا من می زنم نقش؟!

خاطراتی ماندنی اما چه بی بار

می نویسم دفتری با عطر محبوب

با قلم های سراپا اشک غمبار

دفتری رنگین کمانی، دفتر عشق

از تو، از من، یانه، از ما... بهر دیدار

رفتنت شد قصه ی من، غصه ی من

این وسط تنها دلم شد از تو بیمار

این وسط تنها نرفتی زندگی رفت

از دلم یارا، خدا و بندگی رفت

از دلم واحسرتا، لبخند هم رفت

آن حنایی سیرت دلبند هم رفت

در دلم اما تو ماندی تا ابد باز

می کشم بار غمت را ماه طناز

عشق من، این رفتنت با من چه کرده ست

از زبانم قافیه رفت... وزن رفت... شعر رفت!

س.فروتن

۳۱/۱/۸۸

زندگی

baranoshisheh — Mon, 23 Feb 2009 12:58:18 GMT

و زندگی...

همانکه بی تو میگذرد

سخت،

چون نسیمی سرد،

و آرام...

از تو میگویم

از تو... زندگی

که خنده را جرمی پنداری

گریه را نعمت

و آه...

که آه را موجی از جنون

زندگی!

آی! هرزهی لاابالی

از تو مینویسم

از تو...

که برو... برو... برو و بمیر

فروردین ماه 87

اشتباه

baranoshisheh — Wed, 18 Feb 2009 10:58:18 GMT

برای لحظه ای تو را نگاه کردهام

تو رحم کن، تو رحم کن گناه کردهام

جنون گرفتهام، به یاد دارم آن شبی

که بی تو، بی خودم نگاه ماه کردهام

تو با تمام خنده هات، آه... میزنی

نمک به زخم من که خود تباه کردهام

دلم تباه میشود در آرزو ولی

بدان که رسم عاشقی براه کردهام

تو از تمام زندگی خیال من شدی

ز بی کسی حدیث رنج و آه کردهام

غمم تویی که عاشقت همیشه بودهام

ولی خدا گواه اشتباه کردهام

فروردین ماه 87

...

baranoshisheh — Sun, 01 Feb 2009 13:14:56 GMT

سلام
از همه دوستان عذرخواهي مي كنم.
قرار بود تو اين وبلاگ فقط شعراي خودم باشه ولي اونقدر داغونم تو اين چند روزه كه تصميم گرفتم يه رباعي از حسام رمضان زاده بذارم واستون.
اشكمو در آوردن ديگه، شما به بزرگواريتون ببخشيد.
............
...........................
...........................................
چشمان تو خورشيد زمين بود كه رفت
سردرگمي ماه از اين بود كه رفت
صد سال اگر بگذرد از عشق، فقط
سهم من بيچاره همين بود كه رفت
...........................................
...........................
............
اگه تنها شدين مي تونين يه سري هم به يه تنها مثل من بزنيد.
دعا مي كنم هيشكي بعد خداش، تنها نشه.
يا حق.

شعر یا قطعه ادبی؟

baranoshisheh — Wed, 28 Jan 2009 15:07:18 GMT

چرا از اول خط؟

از وسط سطر شروع می کنم....

...

خداحافظ... چرا ای قلب خسته

مرا اینگونه تنها می گذاری

خداحافظ، خدا پشت و پناهت

چرا رفتی و من را می گذاری

چنین وامانده از دنیا و تنها

چرا بر قلب من پا می گذاری؟

من از عشقت سراسر سرخ بودم

مرا در شور دریا می گذاری

مرا تنها و دور از خود تو آیا

میان سیل غم جا می گذاری؟

چرا لایق نمی دانی عزیزم

قدم بر دیده ی ما می گذاری؟

...

دلم خسته، فقط می خواهد آخر

بگوید: عشق من، دوستت دارم!

۵/۱۱/۸۷

قفس

baranoshisheh — Tue, 13 Jan 2009 04:50:18 GMT

سلام...

به همه دوستان سلام...

به همه دشمنان هم سلام...

به گرگ های دوست نما... لعنت...

..............

می بخشید که بعد از مدتها حرفم رو اینجوری شروع کردم.

امیدوارم توی این مدتی که من تو مرخصی فکری به سر می بردم استفاده کافی رو از نبود من برده باشین.

بعد از تقریباً ۶ ماه نتونستم طاقت بیارم و کاغذای زبون بسته رو خط خطی کردم.

البته به وقتش خط خطی های جدیدم رو هم می ذارم.

من تو پرونده ی نسبتاً بزرگم فقط ۲ کار غیر عاشقانه دارم. یا کاری که اشاره به عشق لیلی و مجنونی نداره.

این کار قدیمی یکی از اوناست.

..............................................

میگویمت ای همقفس تنها کجا پر میزنی؟

گورت برای چه هدف گویا و محکم میکنی؟

از بیرق خونین تو فریاد «کو در؟» میرسد

اما فراموشت شده او در نخستین میدرد

با این همه فریاد تو پر رهرو و پر هیبت است

پرواز آزادی بسی با ارزشو پر قیمت است

پایان شب هم میرسد، خورشید روشن میدمد

یا من بخوان تا که صدا پرده ز شبها بردرد

وقتی نگاهت میکنم، گویا شهامت میخرم

با هر دو بال خسته ام در فکر فردا میپرم

پس همقفس با من بیا فریاد آزادی زنیم

از هیبت فریادمان پایه ز ناحق برکنیم

باشد که فردا بردمد آزادی ما از قفس

پر میزنم پر میزنم تا میکشد قلبم نفس

آبان ماه ۸۶

غزل 3 - در باد

baranoshisheh — Sun, 07 Dec 2008 04:50:18 GMT

غزلم را باد برد و مرا از یاد برد

به خدا سخت است عشق، دل من را باد برد

دل من با باد رفت، غزلش را خواند، رفت

به کجا میرفت باد که دلم را شاد برد

دل من بیتاب بود، زغمی پرسوز رفت

و چه سوزی داشت باد... پی آن فرهاد برد

دل من را برد باد، به خدا آن باد برد

و دلم دزدید باد، ز دلم فریاد برد

غزلم در باد بود، دل من بیتاب رفت

دل من را شاد برد، غزلم ناشاد برد

دل من بس شاد بود، وطنش در باد بود

غزلم ناشاد بود که مرا از یاد برد

اسفند ۸۶